NETFLIX PRZEDSTAWIA
SŁODKOŚCI U STACY
Wesołych świąt i do zobaczenia.
Na pewno, wasza cukiernia
to najlepiej strzeżony sekret w całym Chicago.
W takim razie, proszę śmiało wszystkim zdradzać ten sekret.
To musi trafić do ratusza przed piątą. Jak idzie?
- Będzie gotowe na czas. - I właśnie dlatego Kevin Richards
- to najlepszy zastępca szefa kuchni. - Przestań.
Dobra, nie przestawaj.
Tato!
- Cześć, słonko, jak na tańcach? - Dobrze.
Był Dziadek do orzechów.
Cześć, Stacy.
Zostawiłaś jakieś ciasteczka dla ulubionej chrześnicy?
Cóż, jesteś moją jedyną chrześnicą.
Ale dla ciebie zawsze znajdą się ciasteczka.
Nie powiesz jej?
O czym?
Wiesz coś na temat konkursu świątecznych wypieków?
- Mhm. - Tego wytwornego
na festiwalu w Belgrawii?
Tego, na który zapraszają tylko najlepszych cukierników świata?
Tego w telewizji?
Mhm.
Chciałem cię pocieszyć po zerwaniu z Paulem,
więc wysłałem zdjęcie i przepis
- na nasz zamkowy tort i... - I?
Na życzenie rodziny królewskiej Belgrawii
komisja sędziowska z przyjemnością zaprasza państwa
do udziału w 56. Międzynarodowym Konkursie Wypieków Bożonarodzeniowych.
Dasz wiarę?
- Wszystko opłacają. - Kiedy to?
Jedziemy w piątek.
Nie możemy zamknąć cukierni tuż przed świętami.
Chyba jednak możemy.
Belgrawia jest jak z bajki.
Mieszkalibyśmy w chatce. Mają też przystojnego księcia.
RODZINA KRÓLEWSKA
Już samo zaproszenie to zaszczyt.
Liv, nie napiłabyś się mleka do ciastka?
Pewnie. Ale żeby było jasne,
głosuję na „Odwiedźmy przystojnego księcia”.
Czy raz w życiu możesz być spontaniczna?
Wiesz, że nie jestem w tym dobra.
Dzięki temu zyskamy rozgłos.
Może tak, może nie.
Daj spokój, Stace.
Od zerwania z Paulem
boisz się zrobić czegokolwiek nietypowego.
Planujesz wszystko co do sekundy.
Przecież warto mieć jakiś plan.
Lennon powiedział, że życie przydarza się,
gdy planujesz coś innego.
I co? Słowa Beatlesa są święte?
- Nie. - Takie wydarzenie to mnóstwo pracy.
Mielibyśmy całe popołudnie na przygotowanie kuchni
i dwa dni na odpoczynek i zwiedzanie.
Może gdyby nas wcześniej powiadomili.
Stace...
Daj spokój.
Niefajnie jest spędzać święta samotnie
i użalać się nad sobą.
Byłam z Paulem przez trzy lata.
Święta to był dla nas szczególny czas.
Może pora iść dalej?
Nie jestem gotowa.
Wesołych Świąt.
Dziękuję.
Boże Narodzenie
to dla ciebie na pewno szczególny czas.
Tak, ale chciałabym móc z kim go spędzić.
Życzenia świąteczne lubią się spełniać.
Proszę wybaczyć.
Paul?
Cześć, Stacy.
Myślałem o tobie wczoraj.
- Serio? - Ostatnie święta
- i chatka w Vermont. - Było super.
Cześć, kochanie.
Przepraszam...
- Jestem Taylor. - Stacy De Novo.
Paul na pewno o mnie wspominał.
Nie. A powinien?
- Stacy i ja chodziliśmy ze sobą. - No tak.
Jeśli mamy zdążyć na pociąg, lepiej chodźmy.
Jedziemy na święta do rodziców Paula.
Czyli...
- poważna sprawa. - Owszem.
- Masz jakieś plany na święta? - Tak.
Wielkie. Mega.
Jakie?
Biorę udział w konkursie wypieków w Belgrawii.
W zasadzie to muszę lecieć się pakować.
Na razie.
I z życzeń świątecznych nici.
Święta jeszcze nie przyszły.
To dom Klary z Dziadka do orzechów.
Jeśli zjawi się Król Myszy, to ja uciekam.
Wstąpimy do miasta?
Urządzają wielki jarmark Bieguna Północnego
z Mikołajem, elfami i innymi!
I może kupimy skarpety na kominek?
Musimy być w studiu Wembley w południe,
by przygotować kuchnię. Nie zaszkodzi być nieco wcześniej.
Proszę!
Czy przypadkiem trochę nie
świrujesz?
Jestem zorganizowana.
- Mamy terminarz. - Pokaż.
Widzisz?
- „Czas na zabawę”. - No.
- Gdzie? - O tu.
Niewidzialnym atramentem.
Skarpety!
Mam tu więcej.
Wygląda pan znajomo.
Wszyscy tak mówią.
A nie był pan w zeszłym tygodniu w Chicago?
A jak znalazłbym się w Chicago?
Te tłumy to z powodu świąt?
To na cześć królewskiego ślubu.
Książę żeni się z księżną Montenaro
w Nowy Rok. - Ładna jest?
Niezbyt często ją widujemy.
Księżna unika kamer.
Nie pozwala robić sobie zdjęć.
A może po prostu ceni sobie prywatność?
Jeśli chcesz się jej przyjrzeć, będzie okazja.
Słyszałem, że wybierała się na przygotowania do konkursu wypieków.
Dziadek do orzechów.
To Dziecięce Konserwatorium Baletowe.
Super byłoby z nimi zatańczyć.
A może się da.
- Naprawdę? - Słyszałem, że organizują letni kurs.
Możemy przez chwilę pooglądać?
Proszę.
Pięć minut. Idźcie. Ja zapłacę.
Z każdej po jednej.
Spieszycie się?
Chciałabym przygotować się do konkursu w Wembley.
Biorę udział.
Jak to się mówi?
Życie przydarza się, gdy planujesz coś innego.
Już drugi raz ktoś mi to mówi.
Może musisz to usłyszeć.
Jasne.
Wesołych Świąt.
Wesołych.
Zwolnij!
Patrzysz, gdzie jedziesz?
- Ktoś krzyczał? - Turystka.
Pewnie ze Stanów.
Pewnie tak.
STUDIO FILMOWE WEMBLEY
Rękaw, łyżki,
wałek do ciasta, sitko i rondel do smażenia.
Mamy wszystko.
Ułożyłaś sprzęty według alfabetu?
Rzecz jasna.
Nie podoba mi się ten uchwyt.
- Kupimy jutro nowy? - OK.
Stacy De Novo...
- Ale niespodzianka. - Brianna Michaels.
Nie wiedziałam, że tu będziesz.
Wygrałam zeszłoroczną edycję.
Aha. Gratuluję.
Co przygotowujecie jako gwóźdź programu?
Czipsy z lodami?
Ja tam lubię czipsy.
- A ty to? - Kevin Richards. Pracuję ze Stacy.
Chodziłam ze Stacy do Le Cordon Bleu.
Brianna zaprzyjaźniła się z częścią wykładowców.
Poznali się na moim talencie.
Na przykład do smażenia orzeszków profesora Kendalla?
Ależ mi przykro.
Pomogę ci.
Dzięki, wszystko gra.
Przyjemnie było poznać.
- Wydawała się... - Wredna?
Lepiej pójdę posprzątać.
Tak mi przykro.
Żaden problem.
Kim jesteś?
Lady Margaret Delacourt. Księżna Montenaro.
- To ty wychodzisz za księcia? - Tak.
Racja, przyszłaś na plan konkursu.
Bardzo przepraszam, że tak na ciebie wpadłam.
Zwykle nie jestem tak niechlujna,
ale uczestniczę w konkursie cukierniczym
i miałam wypadek w kuchni.
Przepraszam. Tak w ogóle to jestem Stacy De Novo.
Miło poznać.
Panno De Novo.
Jest pani cukiernikiem?
Tak. Mam swoją własną cukiernię.
W Chicago.
Jak pani wie, wychodzę za mąż
i przydałaby mi się opinia specjalisty na temat weselnego tortu.
Moja?
Tutejszy królewski cukiernik ma swoje metody,
które nie do końca mi odpowiadają.
Jeśli chodzi o tort weselny, panna młoda zawsze ma rację.
Dokładnie.
Wiem, że to na ostatnią chwilę,
ale czy nie mogłaby pani odwiedzić mnie później na konsultację?
Konsultację?
Rety.
Będę zaszczycona.
- To jak? Za godzinę? - Za godzinę?
Pewnie.
Miałam iść zwiedzać z przyjaciółmi,
ale na pewno zrozumieją, gdy im powiem...
Nie. Nikomu ani słowa.
Nie zaryzykuję obrazy króla i królowej.
Racja. Oczywiście, że nie.
- Buzia na kłódkę. - Doskonale.
Super.
Muszę się ukłonić, czy coś, zanim pójdę?
To naprawdę nie jest konieczne.
Świetnie.
Przetestowałem piekarnik,
a z plamą chyba nie miałaś szczęścia.
- Plamą? - Na fartuchu.
Racja. Na fartuchu.
Myślę, że najlepiej byłoby
kupić nowy.
Jeśli poczekasz, spakuję wszystko
- i pójdziemy razem. - Nie!
Chodzi o to, że
Olivii nie chce się kupować
jakiegoś fartucha.
Może pójdziemy obejrzeć balet?
I mógłbyś spytać, ile kosztuje letni kurs.
Liv, wiesz, że nie stać nas na to.
Spotykamy się w chatce za godzinę, dobra?
Dobra.
Hej!
Chciałabym, żebyście byli parą.
Przyjaźnimy się od liceum.
Jeśli miałoby zaiskrzyć, dawno by się to stało.
Może się nie staraliście.
To moja przyjaciółka, przecież wiesz.
Poza tym, trochę za bardzo się spina
- jak dla mnie. - Ludzie się zmieniają.
Aż tak nie.
Niemożliwe.
Myślisz, że jesteśmy jakoś spokrewnione?
Trzy pokolenia temu kuzyn twojego prapradziadka, Cecil,
uciekł z kraju w następstwie flirtów z wulgarną amerykańską rozwódką.
Ponoć Cecil osiadł w Stanach Zjednoczonych.
Jego córka wyszła za kogoś o nazwisku De N'Ofrio.
Lecz rodziny straciły kontakt.
De N'Ofrio, De Novo, brzmi podobnie.
Stacy, uważam, że nasze spotkanie to przeznaczenie.
A ty?
Nie wiem nic o przeznaczeniu,
ale z przyjemnością pomogę z tortem.
Potrzebuję przysługi,
ale nie ma nic wspólnego z wypiekami.
Jakiej?
Masz ochotę na herbatę?
Pewnie.
W Nowy Rok mam wyjść za księcia Edwarda,
ale nic nie wiem o tutejszych ludziach.
Nie wiem, jak wygląda zwykłe życie tu, ani gdziekolwiek.
Mam cię nauczyć, jak być zwykłą?
Nie. Chciałabym być tobą.
- Chcę się zamienić z tobą miejscami. - Zamienić?
Ja stanę się tobą, a ty mną.
Nie ma mowy.
Tylko przez dwa dni.
Nikt nie zauważy.
Myślę, że twój narzeczony zauważy.
Edward dziś wyjeżdża na spotkanie z ambasadorem Hiszpanii.
Wróci dopiero za dwa dni.
W ogóle się nie zobaczycie.
Wiesz, chyba niezbyt się cieszysz na ślub.
Rodzice wpoili mi, że w małżeństwie chodzi o obowiązek,
o sojusz między narodami.
Choć ich już nie ma, nie mam zamiaru ich rozczarować.
Więc to małżeństwo aranżowane?
Zanim się zaręczyliśmy, widziałam się z Edwardem dwukrotnie.
Nie, żeby był niesympatyczny, ale jest bardzo...
oficjalny.
A nie jeździ przypadkiem luksusową limuzyną?
Chyba tak. Czemu pytasz?
Nieważne.
Jedyną rzeczą w moim grafiku jest śniadanie z królewską parą.
Resztę czasu spędzisz na odpoczynku w pałacu.
Czy mogę ci coś zaoferować?
Cokolwiek?
Nie znasz kogoś w Dziecięcym Konserwatorium Baletowym?
To jedna z królewskich organizacji dobroczynnych.
A jeśli urocza ośmioletnia baletnica
chciałaby pójść na letni kurs?
Z przyjemnością jej go zafunduję.
Mówisz poważnie.
Sprawa już załatwiona.
A czy zdążę na czas na konkurs?
Zamienimy się z powrotem o północy przed konkursem.
Jeśli naprawdę uważasz, że to ci pomoże.
Zatem się zgadzasz?
Mówią, że życie przydarza się, gdy planujesz coś innego.
Cudownie.
Więc to jest Chicago.
- To mój dom. - Czarujący.
To Kevin.
A to mała Olivia.
Urocza.
To cukiernia.
- Ty to zrobiłaś? - Tak.
- Imponujące. - Dzięki.
Najważniejsi do zapamiętania to
oczywiście Edward,
- jego ojciec, Jerzy. - OK.
- I Karolina, jego żona. - Tak.
Nie możesz zapomnieć.
Przyjrzyjmy się bliżej.
OK.
Doskonale, prawda?
Trochę lepiej.
Teraz patrz.
Dobra.
Beznadzieja!
Prawie koniec. Jeszcze tylko jedno.
Przepraszam, nie używam sprayu.
Nauczysz się.
I co myślisz?
Stacy De Novo. Siemano!
- Siemano? - Trochę przesadziłam?
- Kto tam? - Edward.
Mogę wejść?
Czy możesz dać mi chwilkę?
Ja naprawdę tak mówię?
Tylko próbuję. Schowaj się, czy coś.
Dobrze.
Co?
Jeszcze chwilka.
Tu jesteś!
Oto i ja.
Uprzejmości!
Wejdź, proszę.
Chciałbym powiedzieć, że w różu ci do twarzy.
Ty również wspaniale wyglądasz.
Nie w różu, ale
w ogóle.
Choć róż z pewnością byłby twarzowy.
Uznam to za komplement.
Ufam, że pokoje przypadły ci do gustu.
- O tak, z górnej półki! - Tak.
- Jakiś problem z kanapą? - Nie.
Żaden.
- Stale na nią patrzysz. - Cóż...
Mam leniwe oko.
- Aha. - Tak.
Nie przez cały czas. Tylko, gdy się zmęczę.
Być może nie jest w twoim stylu, albo jest mało wygodna.
Nie. Jest bardzo wygodna.
Zaprawdę, bardzo wygodna.
Zdrzemnęłam się na niej. Spałam jak kamień.
Kamień?
Tak, mój drogi. Jak królewski kamień.
Takie powiedzenie z Montenaro.
Królewski kamień.
Osobliwe.
Cóż, jesteśmy osobliwym państewkiem.
Nie chcę cię jednak odciągać od Hiszpanii.
Tak,
chyba powinienem się zbierać.
No to leć.
I proszę, powiedz szoferowi, by uważał na przechodniów.
I na inne zagrożenia na drogach.
Zagrożenia na drogach?
Byłaś znakomita!
Nie wiem, czy znakomita.
Ale ja wiem. Skoro Edward będzie zajęty spotkaniami,
pozostanie ci trochę porozmawiać o pogodzie.
Skoro tak twierdzisz.
W tylnej kieszeni dżinsów masz plan zwiedzania.
Musisz jedynie pilnować się go przez kolejne dwa dni.
Racja.
Myślę, że już czas.
- Powodzenia. - I wzajemnie.
Dziękuję z głębi serca.
- Hej. - Cześć.
Olivia myślała, że zabłądziłaś.
Poszła spać godzinę temu.
Podziwiałam widoki.
A widoki są tu wspaniałe.
Kupiłaś fartuch?
Fartuch?
A tak. Fartuch z plamą.
Nie. Nie znalazłam odpowiedniego rozmiaru.
Stace, fartuchy sprzedają w jednym rozmiarze.
Racja.
Chodziło mi o to, że nie znalazłam takiego,
który pasowałby do mnie.
Ścięłaś włosy?
Tak.
No.
Tak zrobiłam.
- Tak nagle? - Mhm.
Znam cię od 12 lat. Niczego nie robisz nagle.
Zawsze jest ten pierwszy raz.
Późno już.
Idę się kimnąć. Dobranoc.
Dobranoc.
Kimnąć?
Czy Lady Margaret naprawdę w tym sypia?
Jeśli masz na myśli właściwą koszulę nocną, a nie frywolną piżamę,
to tak.
Więc
wychodzi na to, że przez dwa dni zostaniemy we dwie.
W rzeczy samej.
Długo pracuje pani dla księżnej?
- Od kiedy była maleńka. - I nie ma pani nic przeciwko zamianie?
Cóż...
Księżna od zawsze była spontaniczna.
Ale moje zdanie nie ma znaczenia.
Ale jakieś pani ma.
Kochana dziewczyna przeszła w życiu tak wiele.
W młodym wieku straciła oboje rodziców.
A teraz wejdzie do rodziny królewskiej,
choć sama nie wie, kim jest.
Prawda jest taka, że zrobię dla niej wszystko,
co oznacza, że przez następne dwa dni
zrobię wszystko dla ciebie.
Zatem, czy mam przynieść świeżej herbaty?
Dziękuję. Myślę, że sobie poradzę.
Tak.
Myślę, że tak.
Witaj, kochana.
Pani Donatelli?
Idę!
To znów ty.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Ależ skąd.
Pani Donatelli poszła po herbatę,
a w Montenaro zwyczajem jest
- zawsze do herbaty nosić kapelusz. - Nawet w koszuli nocnej?
Oczywiście, że tak.
Nie może być wyjątków, odstępstw ani zastępstw.
- Proszę? - Naszą etykietę
spisał nieco drobiazgowy prawnik.
Czy mogę ci w czymś pomóc?
Tak. Chciałem jedynie rzec, że mam nadzieję, iż rozumiesz,
że chciałbym móc zmienić grafik.
Wyjeżdżam z tak krótkim wyprzedzeniem.
Całkowicie rozumiem.
Grafiki pomagają mieć wszystko pod kontrolą.
Lepiej bym tego nie ujął.
- Cel bez planu jest... - Tylko życzeniem.
Antoine de Saint-Exupéry.
Mały książę.
Jedna z mych ulubionych książek.
I moich.
Cóż. Bezpiecznej podróży.
Dziękuję.
Serio?
Tak wiele do zrobienia, a czasu tak niewiele.
Proszę, dołącz do nas.
Wasze Królewskie Mości.
Ufam, że dobrze spałaś.
Bardzo dobrze, zaprawdę.
Pogodę
mamy dziś szczególnie znakomitą, nieprawdaż?
Jeśli ktoś lubiłby odmrożenia.
Bardzo się cieszę, że cię widzę.
Omawiałam z kucharzem menu na przyjęcie.
O co chodzi z menu? Proszę rzec.
Chodzi o sałatki.
Kucharz myślał o sosie arachidowym na dressing do sałatek.
Zdaje się, że ktoś z twoich krewnych jest uczulony.
Nie pamiętam jednak kto.
Ze strony matki.
Penbrokowie.
Lord Percival?
A nie zmarł zeszłej wiosny?
A tak!
Zmarł. Tak nagle. Biedaczek.
Zatem o biednego Percy’ego nie musimy się martwić.
Wiesz? Nigdy nie lubiłem orzeszków ziemnych.
Zatem znajdziemy coś innego.
W porządku?
Tak. Jestem tylko...
zaskoczona.
Myślałem, że się ucieszysz.
Ależ oczywiście. Tylko...
Nie miałeś wczoraj jechać na spotkanie do Hiszpanii?
Edward rozsądnie zawrócił,
nim dotarł na lotnisko.
Pomyślałem, że niewłaściwe jest zajmowanie się
stanem kraju, gdy nasz ślub już za moment.
Postanowiłem spędzić z tobą tyle czasu,
przez najbliższe dni, ile się uda.
Wspaniale!
I możecie dziś oboje uczestniczyć w balu dobroczynnym.
Podwójnie wspaniale!
Co mi przypomniało, że coś dla ciebie mam.
Wykonano ją na zaręczyny.
Ufam, że się nadaje.
Bardzo się nadaje.
Niezmiernie.
W międzyczasie rozmawiałem z Milesem
ze stajni. Oczekuje nas za godzinę.
Oczekuje?
Co mamy robić?
Pomyślałem, że przejażdżka po okolicy
będzie miłą poranną niespodzianką.
Nie za zimno na jazdę?
- Myślałem, że lubisz zimno. - Lubię.
Uwielbiam.
Ale martwię się o konie.
Konie mieszkają w stajni. Przywykły do zimna.
Oczywiście, że tak. Tu.
Ale nie w Montenaro.
U nas jest dużo cieplej.
Myślałem, że zeszłej zimy była straszna śnieżyca.
Bo była.
Straszna.
Doprawdy okropna.
Ale mamy podgrzewane stajnie.
Cóż...
- Jak miło dla koni. - O, tak.
Wiesz, co mówią.
Ciepły koń to szczęśliwy koń.
A nie ma nic lepszego niż szczęśliwy koń.
Lepiej się przebiorę, skoro mamy jechać.
- Tak. - Tak. W porządku.
- Frank? - Tak?
Chciałbym, byś obserwował księżną.
- Wydaje się... - Inna?
Inna.
Dobrze. Jajka są. Naleśniki są.
Powinno wystarczyć.
Śniadanie gotowe!
Nigdy niczego nie przypalasz.
Chyba się denerwuję konkursem.
Zjedzmy na mieście.
- Wybornie. - Wybornie?
Wybornie ekstra.
Stacy, co zrobiłaś z włosami?
Cóż. Przycięłam.
Pomyślałam, że trochę zaszaleję.
Dobrze się czujesz?
Super.
Twój ojciec do nas dołączy?
Ojciec poszedł kupić rondel
i miał ci wybrać nowy fartuch.
Klasa.
To gdzie idziemy?
Do tego miejsca na placu.
No tak.
Na placu.
Gdzie kupiliśmy choinkę. Pamiętasz?
Jasne! Choinka.
Coś ci powiem. Idź po płaszcz, a ja pozmywam. Stoi?
Stoi.
Sekretny uścisk?
OK.
Stacy, telefon!
DZWONI STACY
Dalej, Margaret, odbierz.
Czy Wasza Miłość ma trudności z telefonem?
Nie. To nic.
Zgubiłam zasięg.
Mogę pożyczyć swój.
Nie chciałabym się narzucać.
To nie narzucanie.
Księża potrafi sama wykonać telefon, panie DeLuca.
Chciałem jedynie służyć pomocą.
Zatem może to pan zanieść do pralni.
W tamtą stronę.
Pralnia. Na miłość boską.
- Jedziemy? - Tak jest.
Dobrze.
Dobry Boże.
Jakiś problem?
Żaden. Tylko że konie w Montenaro są
nieco mniejsze. Jak duże kuce.
Ale żaden problem.
Najmniejszy.
Zaczynamy.
W porządku?
Nie jeździsz na zawody?
Niezły ze mnie zawodowiec.
Chodzi o spodnie.
Musiały się skurczyć w królewskiej pralce.
Nie chciałabym, by pękły na szwie.
W porządku.
- Jedziemy. - Naprawdę nie musimy.
Ależ nie.
W grafiku mamy jazdę konną
i to właśnie zrobimy.
- Zatem podam ci rękę. - Dobrze.
Gotowa? Na trzy.
- Lepiej? - O wiele.
To dobrze.
W porządku.
Poczekaj. Pomogę.
Dam sobie radę.
Na wszelki wypadek.
Masz
coś w oku.
Naprawdę zapiera dech.
Masz rację.
Przychodzę tu odetchnąć.
Często?
Czasem sprawy państwa mogą ciążyć.
Zazwyczaj nie jest tak źle, jeśli możesz się tym z kimś podzielić.
Wątpię, że ciekawi cię handel zagraniczny.
- Czemu nie? - Bo nie musisz się tym przejmować.
Bo nie jestem dosyć mądra?
Bo masz ślub do zaplanowania.
Więc powinnam pozostać przy polerowaniu diademu?
Nie o to mi chodziło.
Myślę, że dokładnie o to ci chodziło.
Robi się naprawdę zimno. Powinniśmy wracać.
Margaret...
Halo.
Dobrze, że odebrałaś.
Zamierzałam do ciebie zadzwonić.
Wystąpiły u nas niewielkie
- problemy. - Co się stało?
Czołem, księżniczko.
- Rozgryzłaś nas! - Żadna filozofia.
Nie przeszkadza ci to?
Żartujesz? Spędzam czas z królewską rodziną.
Margaret powiedziała mi też o stypendium baletowym.
To totalny odlot.
Cieszę się, że u ciebie gra. Daj pomówić z Margaret.
Dogadujemy się znakomicie.
To fajnie, bo tu nie jest tak znakomicie.
- Czemu nie? - Edward wrócił.
Nie gadaj!
Nie żartuję.
Przecież miał być...
Nieważne, gdzie miał być. Chodzi o to,
że wrócił, by spędzić czas z tobą. Ze mną.
Sama już nie wiem. Z nami?
I zapomniałaś mi powiedzieć o wieczornym balu dobroczynnym.
- Nie powiedziałam? - Nie!
- Nie powiedziałaś. - Musiało mi uciec.
Musisz wracać w trymiga.
Obawiam się, że nie da rady.
- Czemu? - Przy wszystkich przygotowaniach do balu
nie ma szans wślizgnąć się, by nikt nie zauważył.
Poza tym, zdaje się, że doskonale sobie radzisz.
Przeleciałam przez konia!
Jeśli nadal się nie zorientował,
wszystko gra.
Nie wiem, czy dam radę to ciągnąć.
Muszę lecieć. Pytaj panią Donatelli o cokolwiek. Papatki.
Czekaj...
- Mam fartuch i rondel. - Świetnie.
Jecie na mieście?
Stacy stwierdziła, że od dziś będzie spontaniczna.
Uwierzę, gdy zobaczę.
- Poważnie! - OK.
To zapomnijmy o twoim grafiku i po prostu spędźmy razem czas.
Super.
Pewna jesteś?
W czym mogę pomóc?
Książę prosi księżną do biblioteki portretowej.
Przekażę.
Panie DeLuca.
Pani Donatelli.
Trzeba to zanieść do kuchni.
Co myślisz?
- Ładne. - Pokaż.
Cudowne.
A to co ma być?
Rudolf!
Rudolf, krwiożerczy renifer?
Dobra, spryciulo. Pokaż swoją.
W świętach powinna być miłość.
Skąd te sentymenty?
Może tak dobrze mnie nie znasz.
Ho, ho, ho!
Patrzcie, Mikołaj!
- Idźcie. Ja poczekam, aż wyschną.
Serce się raduje na widok zakochanych.
Kogo? Mnie?
- I jej? - Jak dla mnie pasujecie jak ulał.
Tylko się przyjaźnimy.
Nie jest w moim typie.
Nie byłbym taki pewien.
Witaj.
Co byś chciała na Gwiazdkę?
Niech pomyślę.
Nowe pointy,
deskorolkę i nową mamę.
Zobaczę, co da się zrobić. Uśmiechnij się do zdjęcia.
Czekajcie. Wszyscy sobie zróbmy zdjęcie.
Jest bardzo królewska.
To moja babka.
Na jej naszyjniku. Czy to rodzinny herb?
Jest przekazywany z pokolenia na pokolenie od ponad 300 lat.
Wiele pokoleń.
Babcia była trochę buntownikiem.
Miała zdanie na każdy temat
i nie bała się dzielić nim z innymi.
Pałac nie był przyzwyczajony.
Wyprzedzała swoje czasy.
Pałacowi znów przydałby się taki ktoś.
Chciałeś mnie widzieć?
Tak, chciałem.
Chyba muszę przeprosić.
Chyba musisz przeprosić.
Nie jesteś tego pewien.
W zasadzie wiem, że muszę.
Przeprosimy są ważne.
Prawda jest taka, że na naszej przejażdżce zachowałem się...
jak kompletny i całkowity imbecyl.
Masz zostać moją żoną. Jeśli masz zdanie na temat stanu kraju,
chciałbym je poznać.
Przeprosiny przyjęte.
Dobrze to słyszeć.
Margaret, wiem jakie trudne to musi być dla ciebie.
Ledwo się znamy, ale
chcę, by nam się udało.
Naszym obowiązkiem
jest zapewnić, by się udało.
Dokładnie.
Masz w sobie coś,
czego wcześniej nie widziałem
Nie do końca umiem to rozgryźć.
Zainteresowanie polityką kraju?
Na przykład.
- To wszystko? - Tak, wszystko.
Przestań. Nie musisz stosować etykiety.
Nigdy nie byłam na wspólnym śpiewaniu.
A w zeszłym roku z Paulem?
A tak, z Paulem.
Prawie o nim zapomniałam.
Poczciwy Paul, który złamał ci serce.
Racja!
Myślę, że czas zapomnieć o Paulu.
Cieszę się, że to mówisz.
Przygotujcie się na zagładę!
OK. Co?
Dwie na jednego?
Jesteś cała?
Nie wiem.
Wyglądasz...
Dziękuję.
A ty wyglądasz...
Dziękuję.
Idziemy?
Tak.
Zaczekaj. Muszka.
I już.
- Co je tak bawi? - Zdaje się,
że stanęliście pod jemiołą.
Głupia tradycja.
Cóż, nie możemy ich rozczarować.
Księżna jest zdecydowana.
Tego właśnie trzeba księciu.
Wasze Wysokości.
Wyglądasz olśniewająco.
Dziękuję.
Znów przeszłaś samą siebie, matko.
W schronisku będą zachwyceni.
Ile rodzin mieszka w schronisku?
Dokładnie nie wiem. Sporo.
Pracuje tam stały personel, czy tylko ochotnicy?
Nie zajmujemy się szczegółami. Mamy od tego ludzi.
Oczywiście.
- Nie chciałam... - Mam pomysł.
- Tak? - Aa może coś dla nas zagrasz?
Dawno nie grałam.
Bzdura!
Podobno masz wielki talent.
Kto chciałby posłuchać księżnej?
Nie możesz odmówić.
Lęk sceniczny?
Coś w tym stylu.
Zagramy w duecie?
„Kolędę dzwonów”.
Ty graj dzwony, ja resztę.
- Nie znam akordów. - Są proste.
Te cztery nuty.
Racja.
Brawo!
Czy nie była wspaniała?
Widziałeś księżną?
Zdaje się, że jaśnie pani
poszła do altany.
Dziękuję.
Pragnę tylko stwierdzić,
że piękna z waszej dwójki para.
Miło to słyszeć.
Szukałem cię.
Edwardzie, mam nadzieję, że wiesz,
że chciałam urazić twoich rodziców, pytając o schronisko.
Nikogo nie uraziłaś.
Może byłoby lepiej, gdyby nic nie mówiła.
Wtedy byłoby okropnie nudno.
Zaplanowałem przejażdżkę powozem z samego rana.
Tylko my dwoje, abyś miała więcej czasu na mówienie,
a ja na słuchanie.
Nie sądzę, by to był dobry pomysł.
Według mnie to bajeczny pomysł.
Skoro mowa o bajecznych pomysłach,
wszyscy czekają na pierwszy taniec.
O rety!
Nie za dobrze tańczę.
Wiesz, co mówią?
Praktyka czyni mistrza.
- Tu? - A czemu nie?
A potem co się stało?
Przemokliśmy do suchej nitki.
Kevin bywa niedojrzały.
Jest bardzo ujmujący.
Kevin jest jak szczeniak.
Bądź dla niego miła, a pójdzie za tobą wszędzie.
Idziemy jutro zwiedzać.
Zobaczymy fontannę Mikołaja.
Ale tego nie było w grafiku.
Podarliśmy grafik.
Dlaczego podarliście grafik?
Tak?
Zapomniałem pasty do zębów.
Pożyczysz mi swojej?
Pewnie.
Gdzie ją masz?
Wszystko gra?
Tak. Doskonale.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Widziałaś kiedyś Kevina bez koszulki?
Kevina? Nie.
Ale Edward...
Wyglądał świetnie w smokingu.
Urodził się w smokingu.
Więc między tobą a Kevinem
- nic nie ma? - Nie.
Odkąd odeszła mama Olivii, nie miał nikogo.
Czemu pytasz?
Z ciekawości.
No to zachowaj spokój i rób swoje.
I ty.
Gorąco mi.
Moja pani.
Jedziemy.
Skoro jesteśmy sami,
możesz mi powiedzieć prawdę.
Na temat?
Wszystkiego i niczego.
Ale zacznijmy może od tego,
co sądzisz o naszej pracy w schronisku im. św. Andrzeja.
Schronisko! No jasne.
Jeżeli mogę być szczera...
Zorganizowanie balu z kwestą to świetna rzecz.
Ale...
Ale naprawdę musicie się zaangażować.
- Jak? - Zaplanuj wizytę w schronisku.
Poznaj ludzi.
Nigdy tego nie robiono.
Co oznacza, że trzeba to zrobić prędzej czy później.
Brzmisz jak moja babcia.
Uznam to za komplement.
„Żwawo wskoczył na sanie,
i zagwizdał na reny.
Zaprzęg rogaty raz, dwa, szybko uniósł się z ziemi”.
Czyż nie jest cudowna?
Tak pięknie czyta dzieciom.
Księżna jest wyjątkowa.
„Usłyszałem go jeszcze,
gdy wzleciał ku północy.
»Wesołych Świąt wam życzę!
No i dobrej nocy!«”.
- Tak? - Czy naprawdę jesteś księżniczką?
Jeszcze nie. Ale zostanę, gdy poślubię księcia Edwarda.
Kochasz go?
Bardzo.
Chciałabym zostać księżniczką.
Najważniejsze w byciu księżniczką,
to troszczyć się o innych.
Jeśli to robisz, będziesz księżniczką w głębi serca.
Czy możemy podziękować Lady Margaret
za poświęcony nam czas?
Dziękujemy, Lady Margaret!
Proszę uprzejmie.
Czy to wasza choinka?
Tak.
A gdzie prezenty?
Nasz budżet nie przewiduje prezentów.
A co z pieniędzmi z balu?
Zostaną przeznaczone na rzeczy niezbędne.
Jedzenie i ubrania.
Więc dzieci nie dostają żadnych zabawek?
Zabawek nam brakuje.
Ale zazwyczaj udaje się jakiś drobiazg
wrzucić im do skarpety w Boże Narodzenie.
Ufam, że wizyta się udała?
Była bardzo pouczająca.
Tutejsze rodziny nie mają
prawdziwej choinki ani prezentów.
Chyba że pójdziemy na zakupy.
I opakujemy. I coś upieczemy.
Ty i ja?
Czemu nie?
Zdobyłaś się już na gest, Wasza Miłość.
W świętach nie chodzi o gesty.
Mamy wolne popołudnie.
Cóż...
To ambitne przedsięwzięcie.
Więc lepiej się do niego zabierajmy.
Wybacz.
Nie było to zbyt dostojne.
W porządku. W sumie było to miłe.
Frank, do najbliższego składu zabawek. Migiem.
Skład zabawek.
U Fryderyka. Na Palmetto, Wasza Wysokość.
Do Fryderyka.
SKŁAD ZABAWEK U FRYDERYKA
Palmetto.
Według przewodnika fontanna jest przed nami.
Dostanę cukrową laskę?
Trzymaj. Wybierz, co chcesz.
Jest taka legenda,
według której Fontanna Mikołaja nigdy nie zamarza
dzięki ciepłu świątecznego nastroju.
Pewnie jest pod nią ciepłe źródło.
Ja jednak wolę legendę.
Wiesz co? Ja też.
Przepraszam, Stacy De Novo?
- To ja. - Adam Delaney.
Magazyn Tajemnice żywności.
Słyszałem o twojej cukierni w Chicago.
Chciałbym o tobie napisać.
Witam! Brianna Michaels.
Zwyciężczyni zeszłorocznego konkursu.
Świetnie.
Mówią, że w tym roku to ty zwyciężysz.
To nie tylko ja.
Jesteśmy zespołem.
To Kevin.
Mój bardzo utalentowany zastępca.
Kevin. Mogę prosić o pełne nazwisko?
Pewnie. Kevin Richards.
Jak długo pracujecie razem?
- Długo. - Bardzo.
Dziękuję.
Ładnie tu.
Bardzo.
Zawsze chciałem taki mieć.
Rodzice nigdy nie pozwalali.
Cóż złego jest w ratowaniu Ziemi przed inwazją obcych?
Cóż. Jeśli masz uratować Ziemię przed obcymi,
wypadałoby zrobić to w drodze dyplomacji, nie wojny.
Weźmy z tuzin.
I jeszcze kilka tych.
Edwardzie, spójrz, co mają.
To mata
z dużymi kolorowymi kołami.
Nigdy nie grałeś w Twistera?
A, to gra.
Zdejmij buty.
W tej chwili.
Już.
Czy księżna zawsze się tak wyróżniała?
Proszę powiedzieć,
czy książę zawsze był taki
zwyczajny?
Coś pani ukrywa.
Dowiem się, co.
Będzie pan musiał bardzo długo szukać.
Prawa ręka na czerwony.
Zatem tak się bawicie w Montenaro?
Miło z twojej strony, że mogłem udzielić wywiadu.
Zasługujesz na to.
Chodźcie zobaczyć. Sklep z zabawkami.
Nigdy w takim nie byłam.
Co?
Chodziło jej o to, że nigdy
nie była w składzie zabawek w Belgrawii.
- Chodźcie! - Prowadź!
W porządku.
Na dewizy Luizy!
- Przepraszam? - Kolczyk!
Od cioci Luizy. Zniknął!
Sprawdź może tam.
Zmieniłam zdanie.
Zobaczmy Mikołaja!
Właśnie tam byliśmy.
Ale omówiliśmy wszystkiego.
O rety! Chyba
zaraz zemdleję!
Najpierw chcesz iść na zakupy, a teraz do Mikołaja.
Co się dzieje?
- Dalej, Liv. Mów. - Przepraszam.
Przepraszam, że przeszkadzam. Benzyna mi się skończyła.
Stacja jest niedaleko, ale nie sam nie popcham auta.
Pomożecie staruszkowi?
Oczywiście.
- Proszę. - Gorąco mi. Dziękuję.
Moment. Ja pana znam.
Z rynku. Ma pan stragan.
Wcześniej dziś zamknąłem. Reumatyzm.
Samochód stoi przed sklepem.
Świetnie. Idziemy.
Dobra.
Czekaj, chyba go widzę.
I jest.
- Mało brakowało. - No tak.
Chłodniej?
Czuję się znacznie lepiej. Już w porządku.
Proszę. Spróbuj.
A gdzie księżna tak nauczyła się piec?
Od ojca.
Ojca?
Wielki książę Montenaro piekł ciasteczka?
Najlepsze na świecie.
Brakuje ci go.
Zazwyczaj nie jestem sentymentalna, ale
takie drobiazgi pomagają pamiętać o przeszłości.
Rozumiem cię.
Pamiętam zapach świątecznego indyka.
Kuzyni przychodzili się bawić.
To było dawno temu.
Nadal możesz się czasem zabawić.
Nie jestem tego taki pewien.
A ja tak.
No dobrze.
Przytrzymam.
Chwileczkę.
Jest jeszcze kilka.
Ja ten zapakowałem.
Wasza Wysokość sam zapakował prezent?
- Doprawdy? - Kilka. Z małą pomocą.
Czas poświęcony na pakowanie to część samego prezentu.
Przynajmniej tak u nas mówią.
To nie przystoi członkowi królewskiej rodziny.
Zawsze przystoi być miłym, Frank.
- Jedziemy? - Tak.
Widzisz, co tam się wyprawia?
- Widzę. - Nie podoba mi się to.
O coś chodzi z tą dziewczyną.
Jerzy. Ona wnosi powiew świeżości.
A twój syn chyba się w niej zakochał.
Tak.
Chyba to właśnie jest ważne.
Wiesz, że tylko to ma znaczenie.
Zawsze taki chciałem!
Dobrze. Potrzebni nam strażnicy galaktyki.
O ile zawiedzie dyplomacja.
Zobaczcie. Jestem księżniczką!
Wasza Wysokość!
Wasza Królewska Mość i Lady Margaret
ofiarowali nam w święta tak wiele.
To wyłączna zasługa księżnej.
To bardzo hojny gest.
I o to chodzi. Święta to nie tylko gesty.
Dlatego zdecydowałem, że wraz z Lady Margaret
stworzymy nową tradycję. Będziemy tu co miesiąc, by lepiej was poznać.
Cudownie.
Przepraszam.
Stoicie pod jemiołą.
Faktycznie.
Kto chce zagrać w Twistera?
To moja ulubiona gra. Chodź, Frank.
To nie należy do moich obowiązków.
Od teraz już tak. Chodź, Frank.
To najlepsze spaghetti, jakie jadłam.
Jutro będziesz zasuwać na konkursie,
więc choć tyle mogłem zrobić.
- Wychodzimy wieczorem? - Ty idziesz spać.
Zaczynamy wcześnie rano.
W studiu o ósmej.
- Ale... - Piżama.
- Już. - A Stacy może mnie otulić?
Pewnie.
Nigdy się nie męczy?
Jej mama taka była.
Tęsknisz za nią?
Przecież mnie znasz.
Nie było nam pisane.
Jak tobie i Paulowi.
Masz rację.
Nie było.
Dziś w nocy odchodzisz?
Nie mam wyboru.
Żałuję, że nie zostaniesz.
Ja też.
Ale odzyskasz Stacy,
a ja mam swoje obowiązki.
Co znaczy, że musisz coś robić,
nawet jeśli nie masz ochoty?
- Coś w tym rodzaju. - To nie w porządku.
To skomplikowane.
Ale nigdy nie zapomnę ani ciebie, ani twojego taty.
Zawsze będziecie dla mnie ważni.
Ale los chciał, byś tu była.
Obawiam się, że nie mogę podejmować takich wyborów.
Powinnaś.
Wiesz? Myślę, że ta podróż bardzo ci się przydała.
- Naprawdę? - To znaczy...
jesteś niemal inną osobą.
- Daj spokój! - Poważnie.
Jesteś jakby mniej...
spięta.
Sama nie wiem.
Samo to miejsce.
Ozdoby świąteczne.
Śpiewanie kolęd.
Wszystkie krótkie chwile z tobą.
O to właśnie w życiu chodzi.
To najmilsza rzecz, jaką od ciebie usłyszałem.
To prawda.
Zatem...
- Pooglądamy świąteczny film? - Jasne.
- Który? - Jakiś
z Mikołajem.
We wszystkich jest Mikołaj.
No to ty wybierasz.
Ten.
ŚWIĄTECZNY KSIĄŻĘ
Twój ulubiony?
- Nie. Twój ulubiony. - No tak.
Tylko z tobą pogrywam.
Zrobię popcorn.
Wiele mnie nauczyłaś.
Jak piec ciasteczka i pakować prezenty?
Jak zrozumieć ludzi
i jak się otworzyć.
Masz dobre serce, Edwardzie.
Świetnie sobie dasz radę.
O ile będziesz mi pomagać.
Cóż. Chyba pora iść spać.
Chciałem ci coś dać.
Nie miałem czasu zapakować,
ale to pewnie dobrze.
Veritas, honoris, amare.
Prawda,
honor i...
miłość.
Herb rodzinny.
Ten z obrazu.
Należał do twojej babci.
Margaret, jeżeli mogę być szczery,
obawiałem się o nas.
O ślub, o to, że
nie wiem, kim jesteś.
Ale dziś
już się nie boję.
Naprawdę jest z ciebie książę z bajki.
- Zrobiłem coś nie tak? - Nie.
Nie.
Wszystko zrobiłeś jak należy.
Zatem widzimy się rano.
Spotkasz się ze swą księżną rano.
Nie ma jak płakać po szczęśliwym zakończeniu.
Zakończenia zwykle nie są szczęśliwe.
O co chodzi, Stacy?
Nie wiem. Ja tylko
znów jestem sentymentalna.
Pewnie przez film.
Skoro mowa o sentymentach...
Nie zabijaj mnie.
Mam coś dla ciebie.
Ale jeszcze nie ma Gwiazdki.
- To nie na święta. - To z jakiej okazji?
Zobacz w skarpecie.
Otwórz.
Co sądzisz?
Najpiękniejszy prezent, jaki dostałam.
Bardzo dziękuję.
Mogę?
Wiem,
że od dawna się przyjaźnimy.
Ale
przez ostatnie dni
czułem, że jest coś więcej.
Przynajmniej
dla mnie.
Myślę, że dla ciebie też.
- Coś nie tak? - Nie.
Tak.
To znaczy, to ja. Nie powinnam była.
- W porządku. - Nie.
Nie jest.
Możemy udawać, że to nie miało miejsca?
Dlaczego?
Proszę.
Musisz mi zaufać.
Pewnie.
Cokolwiek powiesz.
Dziękuję.
Dobranoc.
Będę na zewnątrz.
Dziękuję.
Udało się zrobić wszystko, co chciałaś?
Prawie.
A ty i Edward się dogadujecie.
Tak. Wszystko gotowe na ślub.
Znakomicie.
Wiesz, Edward jest wyjątkowy.
Jest rozważny,
- uprzejmy. - Twój Kevin to prawdziwy książę.
Nie. Kevin to tylko Kevin.
Drugiego takiego nie ma.
Nie, to Edward jest tym...
Zakochałaś się w Edwardzie!
A ty w Kevinie!
To nie miało się zdarzyć.
No, nie.
To co robimy?
Nic.
Ty wracasz to bycia księżną,
a ja wskakuję w samolot do Chicago od razu po zawodach.
To chyba należy do ciebie.
Co?
To naprawdę ty?
Naprawdę ja.
To naprawdę ty.
A musisz mieć w głosie takie rozczarowanie?
Nie, nie. Naprawdę się cieszę, że wróciłaś.
Chodzi o to, że chciałabym, by Margaret nie odeszła.
Teraz musi wyjść za tego starego strasznego księcia,
który pewnie pachnie jak kulki na mole.
Po pierwsze, książę nie pachnie jak kulki na mole.
A na pewno już nie jest straszny.
To jaki jest?
Czarujący.
Słodki.
Zabawny.
Chyba ktoś się porządnie zabujał w Księciu Kulki na Mole.
Wiem tylko, że dziś wielki konkurs, co znaczy,
że musimy się skupić. Dobra?
Tak?
Mam pilną sprawę do króla.
Wszystko, co dotyczy króla, dotyczy również mnie.
To sprawa wielce delikatna.
Naprawdę powinienem porozmawiać bezpośrednio z Królewską Wielmożnością.
Rozumiem.
Szkoda byłoby stracić pracę tuż przed świętami, prawda?
- Ale... - Daj mi kopertę, Frank.
A może wolisz przedłożyć mi rezygnację.
Nie,
Wasza Wysokość.
Jeszcze jedno.
Zdaje się, że jest jakiś problem z toaletą koło gabinetu.
Mógłbyś zerknąć?
Będzie to dla mnie zaszczyt, Wasza Wysokość.
- Kąpiel gotowa, Wasza Miłość. - Dziękuję.
Proszę wybaczyć szczerość,
ale nie brzmi pani jak szczęśliwa przyszła panna młoda.
Moje szczęście nie ma znaczenia.
To mój obowiązek.
Nim zapomnę, pani De Novo prosiła bym to przekazała.
To prezent od Edwarda.
Veritas, honoris,
amare.
- Prawda, honor i miłość. - Zabawne,
bo nie ma ani słowa o obowiązku.
Zadziwiające.
Zadziwiające podobieństwo.
Czyż nie?
Ponoć to uczestniczka konkursu wypieków w studiu Wembley.
Dla mnie wygląda jak księżniczka.
STUDIO FILMOWE WEMBLEY
Panie i panowie, proszę
zająć swoje miejsca. Konkurs wkrótce się rozpocznie.
- Wygląda na to, że jesteśmy gotowi. - Świetnie.
Stace, jeśli chodzi o wczoraj...
Porozmawiamy w samolocie, OK?
- Tak. - Świetnie.
Dzień dobry. Witam
na 56. Międzynarodowym Konkursie Wypieków Bożonarodzeniowych.
Najlepsi cukiernicy z całego świata
w ciągu pięciu godzin przygotują najbardziej okazały świąteczny tort.
Zwycięzca będzie tylko jeden.
A konkurs rozpoczyna się...
Teraz!
Kochanie!
Jak się ma przyszła panna młoda?
Bardzo dobrze, Wasza Wysokość.
Edward opowiedział nam o wczorajszej wizycie w schronisku.
Rozumiem, że uszczęśliwiłaś wiele osób.
Była wspaniała.
Urodzona przywódczyni.
Przyznaję, że jestem pod wrażeniem.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Trochę słabo się czuję.
- Oby to nie było nic poważnego. - Nie, to tylko zmęczenie.
Edwardzie, byłbyś taki kochany
i zastąpił mnie wraz z Margaret na dzisiejszym konkursie wypieków?
Miałam wręczać wstęgi i nagrody,
ale chyba nie mam siły.
Uczynimy to z ochotą.
Coś nie tak, kochana?
Nie...
Nie wiem, czy mamy czas.
Oczywiście, że mamy.
Ale ślub...
Obsługa wszystko ma pod kontrolą.
Mogę na chwilę przeprosić?
Więcej złota i błysku!
To nie pogrzeb, a Boże Narodzenie!
- Daj więcej wilczomlecza. - Już się robi.
Glazura ostygła?
Jeszcze pięć minut.
- Wezmę się za krem. - Dobra.
- Kevin? - Jezu.
Jak mam zetrzeć owoce?
Będziesz musiała ręcznie.
- Dasz radę. - OK.
Dalej.
Wszędzie cię szukam.
Musiałam zaczerpnąć powietrza.
Martwiłem się.
Nie ma potrzeby.
Margaret, nie wiem, co się dzieje.
Cokolwiek to jest, jeśli nie chcesz wręczyć kilku głupich wstąg,
powiedz, a nie wręczymy.
Nie, musimy iść.
Ale...
Najpierw muszę ci o czymś powiedzieć.
Brzmi poważnie.
Jest poważne.
Chodzi o prawdę i honor.
Ale głównie o miłość.
Osiem, siedem,
sześć, pięć,
cztery, trzy,
dwa, jeden.
Czas minął.
Frank, musimy dostać się do studia Wembley, w trymiga.
- Będzie ciekawie. - Zamknij się, Frank.
Prezentacja jest fantastyczna.
Praca z cukrem jest godna polecenia.
- Dziękujemy pani. - Krem jest ciekawy.
Purée nie jest tak gładkie, jak powinno.
Ale smak ma cudowny.
Dobra robota.
STUDIO FILMOWE WEMBLEY
Dziękuję.
Sędziowie podjęli decyzję.
Trzecie miejsce zajmuje...
Zachary Brachmann z Monachium w Niemczech. Dobra robota.
Na drugim miejscu...
Brianna Michaels z Beverly Hills w USA.
Gratulacje, Brianna.
Na miejscu pierwszym...
Zwycięzcą
56. Międzynarodowego Konkursu Wypieków Bożonarodzeniowych zostaje...
Stacy De Novo z Chicago w USA.
Gratulacje, Stacy.
Ponieważ królowa Karolina
nie mogła wziąć udziału w ceremonii, nagrodę wręczy
Edward, książę Belgrawii wraz z narzeczoną,
Margaret, księżną Montenaro.
Proszę, by zwycięzcy dołączyli do mnie na scenie
na ceremonię wręczenia nagród. Dziękuję.
Komu potrzebny głupi medal?
Powinniśmy już jechać.
Zwariowałaś? To nasza chwila.
Tak, ale spóźnimy się na samolot, więc co tam.
Ja tam idę, a ty ze mną.
- Chodź. - Panie i panowie,
książę Edward i księżna Margaret.
I się zacznie.
Co się dzieje?
Nie uwierzyłbyś, gdybym ci powiedziała.
Spróbuj.
Może ja to wyjaśnię.
Wy...
- Was jest dwie? - Nie.
Ale uważamy, że możemy być spokrewnione
przez jakiegoś prapra kogoś.
- Kuzyna Cecila. - Właśnie.
Możemy prosić o chwilę dla siebie?
- Może chodźmy za kulisy? - Idealnie.
Chodźmy.
Czy ktoś mógłby mi wyjaśnić, co się dzieje?
To moja wina.
Jak to?
Chciałam jedynie dowiedzieć się, jak jest być zwyczajną dziewczyną.
Nawet przez kilka dni.
Gdy zobaczyłam Stacy,
pomysł sam przyszedł do głowy.
- Zamieniłyście się miejscami? - Tak.
Ostatnie dwa dni spędziłeś z Margaret.
A Stacy była z księciem.
Przepraszam.
Nie sądziłam, że wszystko tak się pokomplikuje.
Skomplikowany to ciekawe określenie.
Ale to nie wszystko.
Może być coś jeszcze?
Podoba mi się normalność.
Nie znoszę reflektorów.
Edwardowi potrzebna partnerka, która lubi być odpowiedzialna i ma dobre serce..
Ktoś, kto miał zostać księżniczką.
Ktoś jak Stacy.
Ja?
Ja tego nie planowałam,
ale chyba stwierdziłam, że jestem zwykłą dziewczyną.
A zwykłe dziewczyny
zakochują się w zwykłych chłopakach.
Takich, jak ty.
- Ale nie jesteś Stacy, tylko... - Margaret Delacourt.
Księżną Montenaro.
Nie powinnaś wyjść za księcia?
Wiem, że to trochę mylące, ale
Margaret próbuje powiedzieć, że zakochała się w tobie.
I nie wkurza cię to?
Nawet nie,
bo kocham ją.
Dzięki Stacy pokazuję swoje najlepsze cechy.
Tak jak ty sprawiasz, że ja pokazuję swoje.
Nie jesteś na mnie zły?
Na nas?
Jeśli dzięki temu zostanę z kobietą, którą kocham,
będę bardzo szczęśliwy.
I planuję pozostać szczęśliwy do końca życia.
Nie, Edwardzie...
Nie mogę na to pozwolić.
Stacy, zaczekaj!
Musimy pogadać.
A możemy przy filmie i gorącej czekoladzie?
Jesteśmy umówieni.
Pocałuj ją, tato!
Stacy, zaczekaj. Zatrzymaj się.
Edwardzie, nie możesz mnie kochać.
- Czemu nie? - To niewłaściwe.
Rzeczy się dzieją zgodnie z planem.
Życie wydarza się zgodnie z planem.
A to nie było planowane.
- Mówisz więc, że mnie nie kochasz? - Nie, nie powiedziałam tego.
Kocham cię bardziej niż kogokolwiek w życiu kochałam.
Zatem bez walki cię nie oddam.
Nie jestem ani księżną, ani księżniczką.
Jestem cukiernikiem z Chicago.
Nadal możesz być cukiernikiem z Chicago.
Przeniesiemy twoją cukiernię tu.
- Nie można tak. - No to otworzysz tu drugą.
Możesz piec do woli.
O ile będziemy razem.
To obłęd.
Nieprawda.
Nie rozumiesz?
Jesteś mi przeznaczona.
Taki był plan. Mieliśmy być razem.
Nie mówisz poważnie.
Stacy De Novo,
jeżeli nadal będziesz mnie kochać za rok...
wyjdziesz za mnie w kolejne święta?
Oczywiście, że tak.
- Tak, skarbie? - Teraz naprawdę jesteś księżniczką.
W istocie jest.
Chyba życzenia świąteczne jednak się spełniają.
Nie rzucisz bukietem?
Co robisz w sylwestra?
Nie mam planów.
Czemu pytasz?
No to tego się trzymajmy.
Bardzo Wesołych Świąt.
Mej jedynej.
I wam wszystkim!
Wesołych Świąt!
Napisy: Jakub Morawa